Rozmaitości

Jednym z akcentów  w sztuce sakralnej są muszle.  Dlaczego? Otóż mają one wieloznaczeniowość.  Już bowiem w grobach chrześcijan i męczenników nierzadko znajdowano muszle morskie –  otwarte, przepołowione.. W tej postaci używano je jako symbole zmartwychwstania. Skorupę muszli traktowano jako grób, który człowiek opuści w dniu zmartwychwstania. Kojarzenie muszli z mogiłą wyraźnie  zaznaczała symbolika  XIII- XV-wieczna.  W średniowieczu  sztuka ukazywała np. wskrzeszenie Łazarza jako ślimaka wychodzącego ze skorupy.

W symbolice maryjnej równie Matkę Boską przyrównywano do cudownej muszli. Maryja jest bowiem dziewiczą muszlą, za sprawa Ducha Świętego poczęła perlę – Jezusa Chrystusa.

Nasz papież, obecnie św. Jana Paweł II do polewania głowy wodą podczas chrztu używał muszli morskiej, podobnie czynił tak Benedykt XVI (dziś emerytowany papież). I tu symbolika muszli morskiej oddaje sens chrztu (grób – zmartwychwstanie -  powstanie do nowego życia w Chrystusie z winy pierworodnej). Zaś woda czerpana muszlą przybiera nowy sens – jest oczyszczająca, uzdrawiająca dusze nasze. Toteż w baptysteriach  przy chrzcie posługiwano się muszlami morskimi.

Dodajmy jeszcze, że jedna z  legend głosi, iż relikwie św. Jakuba przypłynęły do Santiago di Compostelii  (jednego  z najpopularniejszych miejsc i  celów peregrynacji)  właśnie w muszli. Dziś nazywana muszlą św. Jakuba  jest atrybutem Compostelii, a  nabyte  tam  spośród dewocjonaliów muszle stanowią  pamiątką  z   pielgrzymki do tej hiszpańskiej miejscowości.